İnsanlar genelde anlamadıkları şeyleri küçümser, erişemediklerini önemsizleştirir, kaybettiklerini de değersizleştirir. Çünkü böyle yapmazlarsa, kendi eksiklikleriyle yüzleşmek zorunda kalırlar. En ironik olanı ise, seni anlamadıkları hâlde senin üzerine konuşmaları, sana erişemedikleri hâlde seni eleştirmeleri, seni kaybettikleri hâlde senden üstün olduklarını sanmalarıdır. İnsan doğası böyledir: Zihninin yetişemediği şeyi reddeder, ruhunun taşıyamadığı şeyi aşağılar. Ve en komiği ne biliyor musun? Kendilerinden büyük bir şeyle karşılaştıklarında, onu küçültmeye çalışırken daha da küçülürler.