Çarkta koşan fareleriz, basit bir döngüyüz,
Hayallerle saçmalayan bitik bir öyküyüz
Aşkımlar cicimler, sahtedir hep sıfatlar
Maskelerle gizlenir beton yüzlü suratlar


Bu şarkıyı ilk keşfettiğim sıralarda da o kadar çok bendi ki şarkı.
Ve tekrar ve tekrar şarkının sözlerinde bir şekilde buluyorum kendimi.
Hayatta kendimi dönüp dolaşıp, gerek akademik kariyer gerek gönül işlerinde kendimi çarkta koşan fare olarak buluyorum.

Bir yerde bir yanlış var. Hadi neyse, akademik kariyer için yaptığın şeyler sana mesafe kat ettirebiliyor.
Ama bir insanın peşinden koşmak, umut etmek.
Nedense sıklıkla seni yalnızlığına daha yakın, nefes kadar yakın olmak istediğine ise kutuplar kadar daha uzak yapıyor.

Nedir acaba bu döngünün kırıldığı nokta?
Doğru insanı bulan insanlardan hep duyduğum, "Bir anda oluyor.
Tanışınca anlıyorsun." cümlesi.

Nasıl olabilecek bu? Nasıl kırabiliriz bu döngüyü.
Bir yerden sonra bir insan tanımak, aklında tutmak sevdiklerini ne bileyim nefret ettiklerini.
Hobileri vs vs aklında tutmak zor geliyor.
Tekrar tekrar belki de iki gün sonra konuşmayacağın insanlarla konuşmak tanışmak hele de belli bir yaştan sonra zor geliyor.

Ben artık çarkta koşan fare olmak istemiyorum.
O çarkın dişlisine çomak sokup kendi yolumu çizmek istiyorum hayatta.

Bunu eminim çoğu kişi ister. Kimi başarır. Kimi koşmaya devam eder.
Ben bu farkındalıkla bir şeyleri değiştirmek istiyorum.
Çünkü bu böyle gitmez, inip itmem seyrini değiştirmem lazım.
Kabullenişin suskunluğu bana göre değil artık.