Lise 2. sınıf olmam lazım..Onu ilk gördüğümde sanki bir dizi sahnesi gibiydi. Sanki o an yavaşlamıştı. Çalan şarkı bile sanki o ilk an için ayarlanmış gibiydi.
Diğer insanların sesini duymuyordum.
Sadece kaçamak bakışlar atabiliyordum.
Bu bir süre öyle devam etti.
Yakın arkadaşım ikimizin de birbirinden hoşlandığını biliyordu.
Ben inkar ediyordum. Sevgili olmam ben kimseyle diyordum.
Altında yatan birçok sebep vardı.
Ama oluverdik. Mezun olduktan sonra ayrılıp sonradan aradan seneler geçtikten sonra tekrar görüştük.
Ama o heyecan kalmamıştı içimde. Onu ilk gördüğüm andaki ben değildim.
Ya da ona ödünç verdiğim kalemi sonra kullanmaya kıyamayıp sürekli koklayıp geri sakladığım günler.
Hepsi geride kalmıştı. Geriye o zamanın bana onu hatırlatan şarkıları kaldı. Ne kötü bitiş kaldı ne de beni üzdüğü günler.
Eğer bizden olabilse şimdi evli hatta çocuklu bile olabilirdim.