Çok yorgunum. Yetemiyor muyum kimseye? Kendimi harap mi ediyorum? İki çift göze hapsettim kendimi. Kör oldum şu fani dünyaya. Zamanın ötesinde gibi hissediyorum. Zaman durmuş, gönüller yıkık ve ben yağmur tanelerini sayıyorum. Nedir bana atfedilen çare? Yalnızlık mı? Sessizlik mi? Dönmüyor artık dünya eskisi gibi, yesermiyor ağaçlar renk katmak için. Ve ben yine yeniden sessizce ölüyorum...