Ruhumun koridorlarında usulca gezinen bir melodi gibi geleceksin. Kahvemdeki son yudumu, gece lambamın titreyen ışığını ve duvarımda asılı eski bir şiiri hatırlayacaksın. Sessizliğimde çalan bir zil, özenle sakladığım tebessüm olacak sana.

Dizlerimde biriken umut tohumlarını seninle paylaşmak, beklenmedik bir yağmur gibi ferahlatacak içimi. Kelimelerime tende dans eden bir sis misali dokunacaksın; yakmayı değil, ısıtmayı bileceksin. Gözlerindeki ışıktan, yazıya dökmeye çekindiğim şiirler doğacak.

Adını anmadan sevmenin tadını seninle keşfedeceğim: Hafif, özgür ve biraz da çılgın. Ellerini tutmak yerine ruhumu seninle dolaştıracak kadar cesur olacağım. Unutma, ben dağılan bulutların ardından gelen gökkuşağıyım; sen yanımda olduğunda daha parlak…

Hoş geldin, daha başlamadan bitmeyecek bir öyküye…