Sevgili Sen,

Adana'dan çıktıktan sonra kıyıları dolaşarak geldim buraya. İhtiyacım vardı yalnızlığıma. Babamı yoğun bakım odasında gördüğümde neler hissettiğimi sana hiçbir zaman anlatamayacağım. Babamla yıldızımız hiç barışmasada çok güçlü bağımız olduğunu o yatakta baygın yatarken daha iyi anladım. Üniversitede arkadaşlarım "sen babanın kızısın" dediklerinde ağızlarına vurasım gelirdi. Ama öyleydim. Bütün duvarlarım ondan gelirdi. Çizdiğim sınırlar. Bütün inatlarım ve bütün başardıklarım. Sağlam basardım yere. Babam gibi. Bu defa basamamış ve düşmüş. Çok ağır geçti o on gün. Keşke anlatabilseydim hissettiklerimi.

Sen yoktun. Ve ben her zamanki gibi özlemimle başbaşaydım. Şurada şezlonglara oturdum ve ağlamadım. Sadece bakıp iç çektim. Biz seninle hiçbir zaman bir sokakta karşılaşamayacaktık ya da ne bilim bir markette denk gelmeyecektik. Bir çarşı pazarda rastta gelemeyecektik. En çok da buna üzülüyorum.

Tatlı ve tuzlu okyanusun birleşemediği tek yerdik biz. Hep orada olacak.