Bazen anlatmak değil de, hissettirmek ister ya insan. Ben de öyleyim işte. Sessizim belki, ama içimde sürekli konuşan bir taraf var. Nedense birine karşı ilk hissettiğim duygu o kişinin nasıl biri olduğuna dair hep ispatı oldu, hissetiklerimle bazen olmasını istediğim arasında savaş verirken buluyorum kendimi. Hayata pozitif bakmayı severim, çünkü her şeyin bir anlamı, her sessizliğin bir hikayesi olduğuna inanırım. Hayattan ne fazlasını isterim ne de eksiğini. Ben, kendi dengemi arayan, buldukça yeniden aramaktan korkmayan biriyim. Kimi zaman bir kahve kokusuna, kimi zaman bir cümlenin altındaki duygusuna takılırım. Yaşamak, benim için anlatmaktan çok hissetmekle ilgilidir. Bu yüzden burcumun özelliği midir bilmiyorum gezdiğim yerleri görmekten ziyade hissetmek benim için müthiş bir lezzet. Ve ben hala her gün, kendimin biraz daha içine yürümeyi öğreniyorum. Sahi insan kendini nasıl anlatabilir ki, her güne farklı duygularla başlayıp hayatı öğrenmeye çalışırken?