Ağaç görmüş, yakmışlar. Bir kanat görmüş, kırmışlar. Şimdi de düşmüşler insan izine. Nerede insan, nerede ışık onu vurmuşlar. ''İşte bu yüzden, İnsan denilen varlıktan korkarım ben. Özellikle kalbi, vicdanı ve adaleti olmayan türlerden" diyordu Turgut Uyar. Ben dedi şair, ben bu çağın insanından etimle kemiğimle nefret ettim...