Eylemden çok söylem üretmesi, eylem ve icraat üretenlere gıpta ettiğini kamufle etmek için kıskançlığının dışa vurumu olarak; kendisini hiç enterese etmeyen hususlar üzerinde dahi köpek gibi takip edip, her yaptığına bir kulp takmaya çalışması, bunun adını da “eleştirel bakış açısı, dobralık, insanların gözünü açma ve uyandırma” gibi saçmalıklar koyarak; en başta kendisini kandırarak aşağılık kompleksini, ruhunun ve hayatının o kişiyle kıyasen karşısındaki ezikliğini baskılamaya çalışması. Rol model aldığı kişinin kopyası bile olamayacak vasıfsızlıkta, niteliksiz ve iki kelimeyi ne yazarken ne de konuşurken bir araya getiremediği için ses tonunu, hatta telaffuzunu dahi yapay zekâ araçlarıyla düzelttirip artık kendi sesiyle hiç alakasız şeyi sunup kendine sanatçıyım demesi. Neden? Çünkü kıskandığı kişinin sadece sosyal ilişkilerindeki başarısını, herkes nezdindeki gözü kapalı güvenilirliğini, tahsilini, yazılım bilgisini kıskanmıyor, aynı zamanda müzisyen kimliğine ve yeteneğine de gizli hayranlık duyuyor ama kendi yeteneksizliğinden, ne dediği anlaşılmıyor oluşundan da bi' o kadar utanıyor. Bunu bastırmak için de bir şey yapması lazım tabii.
)) Sonra mesela tahsil dedim değil mi? Hiç karşısındaki adamın olgunluğu, hayata bakış açısı nedeniyle bu farkı ortaya koymayıp; bunu bahse konu etmediği, tabir-i caizse ezmediği halde, “ben de aslında üniversite okudum, lise terkim demiştim ama o yalandı, okudum aslında” diye durduk yere, anlamsızca, içindeki ezikliğin ve psikolojisini haşat etmiş olan aşağılık kompleksinin sesiyle yalanlar söylemesi. Sonra yine yine devam edelim; aslında çalıştığı işyerinde işçi olduğu halde “iş kurdum, patronum” diyerek, bulunduğu ortamdaki kimse tarafından sorulmadığı ve sosyal statü farkı da gözetilmediği ortamlar olmasına rağmen; kendisine sanal, hayali, suni bir vasıf (?), artı değer (?), üstünlük (?), başarı (?) etiketi taktığını sanarak yine sadece ve sadece kendini kandırması.
Daha çok sayarım ama işte adı üzerinde boş insan, boş insan olduğunu anladığım için de kaale almayı çok önce bıraktım.
Mansur Yavaş'ın geçtiğimiz yıllarda eski Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı için kullandığı bir tabir vardı, o çok hoşuma gidiyor ve cuk oturuyor bu boş insanlara; “boş damacana”. Çünkü sesinin çok çıkması, içinin boşluğundan.
Şimdi bu konu ve yorumum vesilesiyle; Başgan'ın o muhteşem tanımını modernize edip yeni revize sonucunda güncelliyorum: “Boş zargana”.