Geçtiğimiz yıl bana birçok şeye mal oldu. Dostlarımın çoğu iki aramadık, hal hatır soramadık diye uzaklaştı yavaş yavaş. Herkes kendi gönlünün hoşluğuna bakıyor sadece. Hiç "dostum" dediklerinin nelerle boğuştuğunu umursamıyor. Bir sorun kendi kendinize ve arkadaşınıza; "Nerede, ne ile savaş veriyor ki uzak kaldı her şeye." diye.

Demezsiniz, her zaman önceliğiniz kendi gönül hoşluğunuz çünkü. Herkesin işini gücünü, kendi hayat koşuşturmacasını bir kenara bırakıp devamlı sizi hatırlamasını arzuluyorsunuz çünkü. Dostunuzun böyle zamanlarda bir "nasılsın? her şey yolunda mı? " sorusuyla biraz olsun daha iyi hissetmesini sağlamayı düşünemiyorsunuz çünkü.

Benden uzak durun da hayırsız ben olayım, razıyım.