İnsanlar maske takmayı öğrenerek büyüyor; önce korunmak için, sonra kabul görmek için, en sonunda da alışkanlıktan. En tehlikelisi bu sonuncusu: Kişi bir gün maskeyi çıkarmak istediğinde, altında kalan yüzün hangisi olduğunu hatırlayamıyor. Oysa maskeler bizi güçlü göstermez, sadece kırılganlığımızı geciktirir. Geciken her şey gibi, gerçek de bir gün kapıyı daha sert çalar.

Belki de mesele maskeleri tamamen atmak değil, ne zaman ve neden taktığımızı bilmek. Çünkü bazı maskeler saygı, bazıları korku, bazıları ise suskunluk demek. Ama insan kendine karşı maskeli yaşadığında, aynaya baktığında gördüğü kişiyle tanışamaz. Ve en yalnız an, kalabalığın ortasında değil; kendi yüzüne yabancı kaldığın andır.