Huzur sandığım şeyin aslında bir varış noktası değil, içimde yavaş yavaş kurduğum bir düzen olduğunu fark ediyorum. Gürültü dışarıda değil çoğu zaman; beklentilerimde, korkularımda ve geçmişten taşıdığım cümlelerde saklı.
Susmayı öğrendikçe değil, neyi neden istediğimi anladıkça sakinleşiyorum. Huzur, hayatın durması değil; içimdeki fırtınanın beni sürükleyemeyeceğini bilmek gibi.