Bazen içimden geçen her şeyi birine anlatmak istiyorum. Hiç düşünmeden konuşmayı, lafın nereye gittiğini umursamadan anlatmayı, saçmalasam bile hiç susmamayı istiyorum.
Ama sonra kelimeler boğazımda düğümleniyor. Anlatmaya başlasam bile, karşımdaki gerçekten dinliyor mu, yoksa sadece sırasını mı bekliyor diye düşünüyorum. Bu yüzden bazı cümleler hiç kurulmadan içimde kalıyor; zamanla büyüyor, ağırlaşıyor ve söylenmemiş her şey kendi sessizliğini yaratıyor.
Bu yüzden anlatamıyorum. Ne zaman bir düğüm çözülüp kelimelere dönüşse, cevaplar hep aynı oluyor:
“Geçer.”
“Takma kafana.”
“Bu kadar düşünme.”
“Sen de her şeyi çok büyütüyorsun.”
Belki de bu yüzden, anlatmaya çalıştığım şeyden çok, karşılığında duyacağım cümlelerden yoruluyorum. O düğüm sonunda çözülüp kelimelere dönüştüğünde, sanki uzun bir yolculuktan çıkıp hep aynı kapının önüne varıyor. Ve bir süre sonra insan, anlaşılmamaktan değil; anlaşılmaya çalışılmamaktan vazgeçiyor.
Biraz da ben abartarak yaşamak istiyorum. Sevinince gökyüzüne sığamayacak kadar sevinmek, üzülünce hiçbir şey olmamış gibi davranmamak istiyorum. Her duygumu ölçüp biçmeden, başkalarına mantıklı gelsin diye törpülemeden yaşamak…
Ama öğrenmişim bir kere duygularımı saklamayı. Kendimi ele vereceğim diye yalnızca insanlardan değil, bazen kendimden bile kaçıyorum. Bir şey canımı yaktığında “önemli değil” diyorum, özlediğimde “geçer” diyorum, kırıldığımda “abartıyorsun” diye kendi kendimi susturuyorum.
Sonra fark ediyorum ki, benden saklanan şey aslında başkaları değilmiş. En çok kendime yabancılaşmışım. Ne hissettiğimi bilerek değil, hissetmemeye alışarak yaşamışım. Ve insan bazen en uzun kaçışı, kendi kalbine karşı yapıyormuş.
Belki de bu yüzden, bir kere olsun kendimi açıklamak yerine sadece hissetmek istiyorum. Ne kadar sürerse sürsün, ne kadar dağınık görünürse görünsün. Çünkü bazı duyguların yükü, onları saklamaktan geliyor; bazı yaralar da geçmekten çok, görülmek istiyor.
Harmonia