Tatlı Rüyalar-Alper Canıgüz



Bence kitabın en büyük numarası şu: Kitap boyunca “rüya mı gerçek mi?” diye uğraşıyoruz, ama finalde Canıgüz meseleyi çözmek yerine absürtlüğün dozunu artırıyor.
Kitabın önceki bölümlerindeki absürtlükte bir düzen vardı. Saçma olaylar birbirini besliyordu. Karakterlerin davranışları da o dünyanın saçmalığı içerisinde tutarlıydı.
Final ise bana biraz:
“Bakın, bütün bu rüya-gerçek meselesinin kendisi de zaten saçmaydı.”
demek yerine,
“Ben şimdi bunu nasıl bitireyim? Hah! Bunu da rüyaya bağlayalım.”
gibi geliyor.
Ama bir taraftan da şöyle bir savunması var:
Kitap boyunca rüyanın gerçeklik üzerindeki sınırlarını sürekli bozuyor. Finalde de okuyucuya düzgün, kapalı bir açıklama vermeyerek “sen de artık bunun gerçek bir açıklaması olmasını bekleme” diyor olabilir.
Yani finali “cevap” olarak değil, kitabın absürt mantığının son şakası olarak okumak mümkün.
Ama…
Ben olsam yine de o parayı isteyen kişiyi finalden çıkarırdım. 😂
Çünkü kitabın geri kalanındaki tuhaflığın yanında o sahne bana biraz “tamam abi yeter, kitabı kapatıyoruz” enerjisi verdi.