Çocukken seyyar bir köftecide çalışıyordum Ahmet'ti adı ustanın.
Kış zamanı tabii ben müşteri çekmeye çalışıyorum o da sigara yakmış oturuyor.
Bir tane müşteri geldi sevgilisi ile birlikte.Daha doğrusu sözlüsüydü sanırım yüzükleri vardı ve mutlulardı.
Klas erkek tabii adam;
"Abim bize iki yarım köfte kapsana"diyerek verdi siparişini zaten söylememe gerek kalmadı usta da yapmaya başladı.
Sevgilisi telefonunda geziyordu adam da çok gergin duruyordu.
Ben uzaktan izliyordum sadece kız yemeğini bıraktı ufaktan seslerini duyuyordum titriyordu sesi.
Bana nasıl yaparsın bunu ya"diyerekten.
Sonrasında masadan kalktı kız ve tam gidecekken bir araba yaklaştı yol kenarına.
İçinden kız/erkekli bir grup çıktı;
Doğum gününü kutlamak için bu kadar zahmete girmişler.
Ellerinde pasta ve radyodan açtıkları şarkıyla.
İrem Derici'nin şarkısıydı sanırım şu düğünlerde sürekli çalınan.
Kız daha çok ağlamaya başladı mutluluktan sevgilisi de açıkladı durumu sanırım.Ben tabii hala izlemeye devam ediyorum amaçlarını öğrendikten sonra.

Bu anıyı anlatma sebebim ise insanların ne kadar boş çabalara girmiş olmasıydı.
Ne gereği var doğum günü kutlamak için bu kadar cefaya yani değdi mi o kızın ağlamasına ki sanmam değdiğini.
Hayat kısa,minik sürprizler ile kocaman tablolar yaratılabilir ne de olsa.