Senden sonra yine sevdim ama sanki provasıydı sevmenin. Sen sahici olanı..

Ve bir gece yarısı nüksettin, hani tüm acılar gece yoklarmış ya insanı işte öyle yokladın. Sen beni unuttun ama bak ben hala buradayım der gibi.

Tüm acımla, belki de hamam böceği gibi hayatta kalışımdan sonra bir cesaret geldi bana. Kendimden evvel, aklımda sen uyanınca sordum sana, neden korkaktın neden sevmedin diye.

Meğer ne klasik bir nedenmiş..
Ruhumuzla,bedenimizle, özümüzle kesişim kümesiymişiz. Kötü mü bu dedim. Salt bu değilmiş. O ailedeki Atatürk, ailesi hilafet yanlısı.. Kabul ettiremezmiş beni. Tüm farklılıklarına rağmen savaşan ve kazanan nice çiftler var ama.. işte o bu korkaklıkla aldığını sevecek. Sevdiğini alamayacak.

Kesişim kümesi olmak kötü mü, birleşim kümesi olalım. Bu daha mı iyi dedim. Matematik'ten de pek anlamam. Ben de öyle dedi..

Her neyse. Korkaklar hak etmez gönülden geçmeyi. Adamlık ben bu kadını seviyorum demekti. Diyemedi ya ben belki de hayatımda inanarak ikinci kez birine sen adam değilsin dedim.
Anlamadı.