Öyle anlar oluyor ki en ufak bir tartışmada bile kalp kırabiliyor insan, daha sonra üstüne çöken pişmanlıkla, mahcubiyetle gidip özür dilemek bir nebze olsun rahatlatıyor. Neyse, olabiliyor böyle şeyler. Hiçbir şey kalp kırmaya değmez sonuçta. Ya da ben böyle düşünüyorum, bilemiyorum.