Birbirimize sarıldık vedalaşırken. Hala anlam veremiyordum. Ben bile inandıramamıştım kendimi biteceğine. O anlamlı bakışlarını yüzümde gezdirdi. Gözlerimde, kızarmış çilli yanağımda, dudaklarımda.. Kafasını boynuma gömüp derin bir iç çekti. Ya da kokumu en içine kadar çekti. Bilemiyorum. Çok geçmeden “En çok da aklımda olduğunda burnuma bu güzel kokunun gelmesini özleyeceğim..” dedi. Bir şey demedim. Diyemedim. Gülümsedim. Yanağımdan öptü. Sakalları battı. “Ben yokken sakın göbek yapıyim deme ha!” dedim. Gülüştük. “Aksine, senin yemeklerinden mahrum kalacağım. Desene çöp gibi dolaşcam diye.” dedi. O güldü, ben gülemedim. Bu düşünce aklımı tırmalıyordu. Ona başkasının yemek yapması, günaydın aşkımlı mesajlar atması… Benimle kurduğu hayalleri başka bir kızla gerçekleştirmesi. Bu düşünceler beni çılgına çevirdi. Sadece “Gitmesen?” diyebildim. “Hem sana fırında makarna yaparım.” Gülümsedi. Gülümsemesinden kalbini okudum. Gitmek zorundaydı. Zorlamadım… “Benden önce evlenmek yok, anlaştık mı?” dedim. Kafa salladı, dudağıma bir öpücük kondurup gitti. Elbette benden önce evlenecekti. Bense hâlâ onu özleyecektim. Ne de olsa veda ederken dudağa kondurulan bir öpücüğün, evlenene kadar hatrı var…