Bu toprağı yağmura aç kasabada,
işçi çocuklar gibi kalbim.
Her sabah evden çıkan, eve dönen çocuklar.
Hep kendine dönen ama hiç kendine dönemeyen.
Yolları çamur, toprağı toprak kokmayan bu yerde,
sırtında bilinmez şiirlerin yüklü olduğu çocuklar.
Denizi suya susamış, şairleri şiirleri
öksüz bırakmış bu kurak topraklarda;
kendi içinde dönen çocuklarız biz...

- e.