Rüyalarım; ütopik diyarların yapayalnız sultanı.
Terk edilmiş evlerin kimsesiz çocukları.
Kayıp galaksilerin sessiz uğultuları.
Ölülerin tek kiracısı olan toprak gibi.
Rüyalar evreninde kayboluyorum.
Bilmiyorum, kaç yıldır yaşıyorum.
Bilmiyorum, kaç yıldır hangi taraftayım.
Sessizce bekliyorum en uzunu 90 saniye olan
fakat içime 90 yıl gibi oturan evrenin sonunu.
Sahi Mona, paralel evrenler de yıkılır mı?

Uyanabilir miyim peki bi' süre daha,
sigaramın külleri düşüyor boşluğa...

- e.