Şiirhanem

ibrâhîm
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim

güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrâhîm
güneşi evime sokan kim

asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim

Şair: Asaf Halet Çelebi
Yorum: KuzenKit

Bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun
Ağır ağır, yollara inen karanlığa.
Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya..
O geçen ben değildim.

Bir gece, yatağında uyuyordun..
Uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
Ve karanlıklar içindeydi odan...
Seni gören ben değildim.

Ben çok uzaktaydım o zaman,
Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya.
Artık beni düşünmeye başladığından
Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya..
Bunu bilen ben değildim.

Bir kitap okuyordun dalgın..
İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
Genç bir adamı öldürdüler romanda.
Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın..
O ölen ben değildim..

Şair: Özdemir Asaf
Yorum: KuzenKit

Yazan: Gülten Akın
Yorum: KuzenKit



Sen yağmurlu günlere yakışırsın
Yollar çeker uzak dağlar çeker uzak evler
Islanan yapraklar gibi yüzün ışır
Işırsa beni unutma

Alır yürür sıcak mavisi gökyüzünün
Kuşlar döner uzun yağmurlardan sonra bir gün
Bir yer sızlar yanar içinde büsbütün
Her şeye rağmen ellerin üşür
Üşürse beni unutma

Yeni dostlar yeni rüzgârlar gelir geçer
Yosun muydum kaya mıydım nasıl unuttular
Kahredersin başın önüne düşer
Düşerse beni unutma

Şair: Ümit Yaşar Oğuzcan
Yorum: KuzenKit



Kederler vardır yağlı bir ilmek gibi
Dolanır boynumuza kör gecelerde.
Bir boşlukta durmadan sallanır insan
Ki ağlamak son çaredir o yerde.

Gözyaşı... O ilk isyanı çocukluğumuzun
Bir nehrin yatağından ilk taşması,
Yaşamak, sele boğulması arzuların
Ve nehirlerin sonunda bir denize karışması.

Ölür zamanla anılar, dostlar, sevgiler
Bir yürek ne kadar dayanır bu özleme?
Çalgılar çalmaz olur, şarkılar biter.

O yer son çizgidir erkekte direnmenin,
Son gülüş de uçar gider dudaklarından
Bir damla yaş süzülür solgun yanaklarından.

Şair: Cemal Süreya
Seslendiren: KuzenKit



Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kere öldü kör oldum
Yıkadılar aldılar götürdüler
Babamdan ummazdım bunu kör oldum
Siz hiç hamama gittiniz mi?
Ben gittim lambanın biri söndü
Gözümün biri söndü kör oldum
Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak
Şöylemesine maviydi kör oldum
Taşlara gelince hamam taşlarına
Taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi
Taşlarda yüzümün yarısını gördüm
Bir şey gibiydi bir şey gibi kötü
Yüzümden ummazdım bunu kör oldum
Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

Şiir: Belma Karaca
Yorum: KuzenKit



Beni başka şafakta
Başka mavide asacaklar.
Duymayacağım artık kulağımı ağrıtan o sesleri.
Taburemin
Önünde arşın arşın birikecek geçmiş,
Bakmayacağım artık ,
Bilmeyeceğim öldüğüm saati.

Fersah fersah dolanacağım buralarda
Ne ayın gölgesinde tebessüm
Ne gecenin yatağında huzur
Bulacağım..

Ve o seslerin yankısında
Tırmalanacak aklımın en ücra köşeleri
Salaş bir meyhanede Lili Marleen okunurken
Koyun koyuna yatacak
ihanetler..

Apansız hepsinin firarında
Üstünden doğan o güneşe yemin olsun!
Bastığın o çalıya çırpıya yemin olsun!
Ve
Sana yemin olsun ki!

Bakacaksın boş astarı yarım tavanlara
Kemiklerin ayrılacak
Etlerin doğranacak
Sarkacaksın zembilli bir rüzgarın tel kırma yanından
Ne gören olacak
Ne bilen olacak
VE
SEN
Hiç bilmeyeceksin
Ölüme nasıl
Sağır kalındığını...

b.krc