Sevgili günlük,
bu aralar sayfalarını hırpaladım bi' miktar.
Çok çizdim, çok karaladım ve çok sildim.
Bilirsin, bazen güneşin kavruk savsaklığı
ve yıldızların taze dökülmüş tozları ile
kabuklanıyor pencere pervazlarımız...
Temizlemeden önce son kez dağıtmak isterim.
Son kez içime çekmek o soyulmuş incileri.
Bulanmak o karmalığa, en saf biçimi ile.
Böyle anlarda uyku hâli yapışıyor boğazıma.
İçime akıttığım buğular yumru oluyor orada.
Bedenimi saran kabuklarla örtüyorum üzerimi.
Üstüm başım toz içinde, tufanın davetkârı.
Tanrım! Yine de uyumak ve bağlamak
bu ağlamaklı gözleri, ne güzel gelir...
Yaşarken araf, tutukladı bizi fark ettirmeden.
Soğuk bi' toprağa sarılmaktır, bu cam kenarı.
Kırık akrep ve zedelenmiş yelkovanlar misali.
Uçsuz rayları unuttu göğün vatmanları ve
zaman parçalandı yekparesizlik içinde...
Bi' perdemiz yok, çekecek perdemiz bile yok.
Tüm çıplaklığıyla şehrin alnındayız.
Sigaramın dumanına sarıyorum bu kenti.
Sislere boyanarak kamufle olmak,
bu boşluklu kalabalığın bağrında...
Uyumak istiyorum, gerçekten uyumak.
Dipsizliğin derinliğinde rüyalarda kaybolayım.
Bu gezegenin üstünü kapamanın
hakkını vererek gitmeliyiz bu girdaptan...