Her (Aşk) - (Yapayzekâ)

Çevrimiçi

Siyah kullanıcısının gönderdiği mesajdan alıntı

@Beatrice, @Rüya ? (:

Henüz izleyemedim Siyah ama aklımda

__________________

 

Çevrimdışı

Siyah kullanıcısının gönderdiği mesajdan alıntı

@Beatrice, @Rüya ? (:

Ah Theodore Ah…

Her, yapay zekâyla insan arasında geçen alışılmadık bir ilişkiyi anlatıyor gibi görünse de; alt metinleriyle, insan olmanın, sevmeye çalışmanın ve ayrılığı kabullenmenin zarif bir öyküsünü sunuyor. Ve benim için film, yalnızlık değil; yas tutmanın, vedalaşmanın, hatta teşekkür ederek ayrılmanın filmi oldu.

Theodore, boşanmanın kıyısında durmuş, geçmişe tutunmaya çalışan bir adam. Onu izlerken “bir erkeğin gözünden ayrılık” tanımın çok ötesine geçtim. Çünkü onun gülüşü, gözyaşı, kırılganlığı ve edebi iç sesi, erkekliğe dair bugünün dayattığı kalıpları incelikle yıkıyor. @lotusokles bu filme bir şans vermelisin.

Biz çoğu zaman ilişkileri kadınların hikâyeleriyle tanıyoruz. Oysa Her, erkeklerin de içsel aşkları, acıları ve vedaları olabileceğini; üstelik bunların da anlamlı, zarif ve öğretici olabileceğini gösteriyor. Boşanma kağıtlarını imzalarken Theodore’un gözlerini kapatması, anlatmakla bitmeyecek kadar derin bir detaydı benim için.

Her ilişki; doğar, büyür ve ölür. Bizse genellikle o son kısmı kabullenmekte zorlanırız. Bu filmle birlikte bir kez daha fark ettim: iyi yaşanmış bir ilişkiyi, tüketmeden rafa kaldırmak, aslında en olgun vedadır. Artık paylaşacak bir şey kalmadığında, sofradan zarafetle kalkmak bir sevgi ve saygı biçimidir.

Theodore ile Samantha’nın ilişkisi bir yapay zekâ ile bir insan arasındaki ilişkide bile karşılıklı gelişim, saygı ve derin bağlar kurulabiliyorsa, mesele ne beden ne cinsiyet. Mesele, gönüllü bir birlikte gelişme haliydi. Theodore ile Samantha arasında geçenler, sadece duygusal değil; düşünsel ve ruhsal bir yakınlıktı. Samantha'nın bir beden bulup, Theodore'un onunla sevişmesini teşvik ettiği sahne; aşkın sadece bedensel olmadığını, kalbe değmeyen bir temasın anlamsızlığını çok güçlü bir şekilde gösterdi.

Bugünün ilişkilerinde en çok eksik olan şeylerden biri birbirinin sınırlarına saygı. Filmde, Samantha’nın Theodore’un duygularını düzenlemesi, Theodore’un da Samantha’nın gelişimini desteklemesi, bir ilişkinin ancak karşılıklı bir “ekip işi” olursa yürüyebileceğini hatırlattı bana. Ve ne yazık ki çoğu ilişki, bu hassas iş birliği yerine, sahiplenme ve müdahale üzerine kurulu.

Bir sevgiyi zamana, mekâna ya da haftalık programa hapsettiğimizde, o sevgi giderek bir “görev”e dönüşüyor. Film, ilişkilerin “hafta sonu buluşmaları”, “sürpriz tatiller” ya da “doğum günü hediyeleri”yle anlam kazanmak zorunda olmadığını anlatıyor. Belki de en derin aşk, planların içinde değil; gündeliğin içindeki beklenmedik eşliklerde yaşanıyor.

Her, neden film izlediğimi yeniden hatırlattı bana. Çünkü başka pencerelerden ruhlara bakmak hoşuma gidiyor. (Bir süredir çöp filmler izliyordum) Bunun için teşekkür ederim @Siyah

Sıradanlıktan uzak, duyguyu estetikle birleştiren, düşündüren ve hatta biraz da can acıtan bir filmdi.
Theodore ve Samantha, aşkın doğduğu, büyüdüğü ve öldüğü yerleri çok güzel gösterdi ve hissettirdi. Ama bunu yaparken, "güzel yaşanmış" olanın ardından üzülmek yerine, minnetle vedalaşmayı öğretti.

Bu yüzden bir süredir düşündüğüm soruya çok güzel cevaptı. “Devam eden ilişki, iyi bir ilişki midir?”
Yoksa bazen, “Beni bana dönüştürürken verdiğin her destek için teşekkür ederim.” deyip gitmek, hem ilişkiye, hem kişilere en güzel hediye midir?