Virginia Woolf Sözleri

Çevrimdışı

⇒ Bir kadın olarak ülkem yok. Bir kadın olarak bir ülkeye bağlı olmak istemiyorum. Bir kadın olarak benim ülkem dünyadır.

⇒ Geçmişin güzel olduğunu düşünürüz, çünkü o zamanlar sahip olduğumuz duygularımızı fark ederiz. Bu nedenle bugün hakkında tam bir duygumuz yoktur, bugün sadece geçmişe dair duygularımız vardır.

⇒ Başkalarının gözleri hapishane, başkalarının düşünceleri demir parmaklıktır.

⇒ Büyümek yeni sanrılar edinmek için bazı sanrıları kaybetmektir.

⇒ Kitapların ruhun aynasıdır.

⇒ Neden kadınlar erkeklere, erkeklerin kadınlara olduğundan daha ilginç gelir?

⇒ İyi bir akşam yemeyen kimse iyi düşünemez, iyi sevişemez ve iyi uyuyamaz.

⇒ Kendin hakkında doğruyu söylemiyorsan başkaları hakkında da doğruyu söyleyemezsin.

⇒ Tüm uç duyguların delilikle ilgisi vardır.

⇒ Bir kadın eğer kurmaca yazacaksa, parası ve kendine ait bir odası olmalıdır.

⇒ Kalbin yanında beynin ne önemi vardı ki…

⇒ Dünyanın herhangi bir anlamının olmayışı bana mümkün gözüküyor.

⇒ Gökyüzünde çözünecek bir ruh halindeyim.

⇒ Sevmek insanı yalnızlaştırır.

⇒ Bir hayali öldürmek, gerçeği öldürmekten daha zordur.

⇒ Hayatını kendi isteğince yaşamak isteyen kadınlara evliliği tavsiye etmiyorum.

⇒ İnsanlar kaç defa tetiği çekemedikleri için kalem ya da fırça kullanmak durumunda kalmışlardır?

⇒ İnsan yaşlandıkça uygunsuzluğu daha çok sever hale geliyor.

⇒ Dil, dudağın üstündeki şaraptır.

⇒ Hayattan kaçarak huzuru yakalayamazsınız.

⇒ Düz bir kadın ya da düz bir erkek olmak ölümcüldür. Önemli olan kadın gibi erkek olmak, erkek gibi kadın olmaktır.

⇒ İnsanların mutsuz olmalarını severim, çünkü ancak o zaman ruh sahibi olabilirler.

⇒ Bazı insanlar kiliseye gider, bazıları şiir yazar. Bense arkadaşlarıma giderm.

⇒ Bildiğim hiçbir şeyin ölüm karşısında şansı yok.

⇒ İnsan doğasını sanatla yoğrulmadığı sürece sevmem.

⇒ “Bir insanın verebileceği şeylerden daha fazlasını istiyordu: Deniz ve gökyüzü.”

⇒ İsterseniz kütüphanelerin kapısına kilit vurun. Yine de zihminin üstüne kapatabileceğiniz bir kilit ya da kapı bulamazsınız.

⇒ Düşünceler kutsaldır.

⇒ Hayata daha çok değer vermemiz için birinin ölmesi gerekir.

⇒ Ben tek ve basit değilim. Ben çok ve kompleksim.

⇒ Her ne olursa olsun, bir gerçek vardır: Yüzüne bir kere baktığımız bir kişiden nefret edemeyiz.

⇒ Kalbim sıvı günbatımlarıyla doluydu.

⇒ Zevk, başkalarıyla paylaşmadığımız zaman anlamsızdır.

⇒ Para ödenen şey, değersiz olsa bile kıymete biner.

⇒ Bir şey sözcüklerle ifade edilene kadar gerçekleşmiş sayılmaz.

⇒ Pasiflikten ve uysallıktan korkarım. Ben yoğun yaşamayı severim.

⇒ Daima geceyi uzatmayı ve geceye çok daha uzun rüyalar sığdırmayı arzuladım.

⇒ Beni sadece benden daha çok acı çeken insanlar bulunduğu düşüncesi avutuyor ve bu da hastalıklı bir bencillik.

⇒ Genç insanlar konuşamaz. Bağırmak, sarılmak, dans etmek, geceler ayakta olmak varken neden konuşsunlar ki?

⇒ Çok mu özensizim, çok mu yüzeyselim bazen bilemiyorum. Beni ben yapan şeyleri nasıl ölçeceğimi, nasıl tarif edeceğim bilemiyorum.

⇒ Ömür boyu mutluluğu aradım ve bulamadım. Şöhreti aradım ve ulaşamadım. Sevgiyi aradım, bulamadım. Hayatı aradım, bir de ne göreyim, ölmek daha iyi… Birçok kadın ve erkek tanıdım, hiçbirini anlamadım.

⇒ Düşünmek benim savaşımdır.

⇒ “İsteyip de elde edememek tüm bedenine bir katılık, boşluk ve gerginlik yayıyordu. İstemek ve elde edememek -istemek ve istemek- nasıl da yüreğini burkuyordu, tekrar tekrar burkuyordu.“

⇒ Londra’da tek başına yürümek, en güzel dinlenme yöntemidir.

⇒ Kadınlar, geçmişi bizden daha çok yaşıyorlar. Yerlere bağlanıyorlar bir de babalarına… Kadınlar babalarıyla hep övünürler.

⇒ Erkeklerden nefret etmeme gerek yok, bana zarar veremezler. Hiçbir erkeğe yaltaklık etmeme de gerek yok; bana verecek hiçbir şeyi yok onların.

__________________
Kahrolsun psikolojisi düzgün insanlar!
Yaşasın tam bağımsız ruh hastası BEŞİKTAŞ'lılar!

 

Çevrimdışı

İntihar Etmeden Önce Bıraktığı Mektup

1941 yılında Sussex kentinde bir ırmağa atlayarak intihar eden Virginia Woolf’un intihar etmeden önce kocasına yazdığı mektup ise şu şekilde.

“En sevdiğim,

Yine delirecekmişim; bu korkunç günleri atlatamayacakmışız gibi hissediyorum. Ve sanki giden zamanı geri çeviremeyeceğim. Sesler duymaya başlıyorum ve konsantre olamıyorum. Bu yüzden yapmam gereken şeyi yapıyorum. Bana verebileceğin en büyük mutluluğu verdin. Kimsenin yapamayacağı şeyleri yaptın. İki insanın birlikte daha mutlu olabileceğini sanmıyorum. Ben artık savaşamayacağım. Biliyorum, senin hayatını mahvediyorum, Bensiz daha mutlu olacaksın. Görüyorsun bu mektubu bile doğru düzgün yazamıyorum. Okuyamıyorum. Hayatımdaki bütün mutluluğu sana borçlu olduğumu söylemek isterim. Bana karşı inanılmaz sabırlısın ve iyisin. Şunu söylemek istiyorum -aslında bunu herkes biliyor- eğer biri beni bu durumdan kurtarabilecek olsa bu sen olurdun. Her şey beni terk edip gitti ama senin iyiliğin hep benimle kaldı. Artık senin hayatını mahvetmeyeceğim. Kimse, seninle mutlu olduğumuz kadar mutlu olamazdı.

V.”

__________________
Kahrolsun psikolojisi düzgün insanlar!
Yaşasın tam bağımsız ruh hastası BEŞİKTAŞ'lılar!

 

Çevrimiçi

Hepsi çok güzel

__________________

 

Çevrimdışı

virgine woolf'daki derinlik ve içsellik, atlas okyanusunda yoktur