Pembe bir renk değil kişiliktir....

Bir yandan her şey bitmiş kadar ağlamaklı,
bir yandan biterse bitsin kadar gamsız

Hayat
Senden mükemeli bekleyen
Kusurlular ile dolu...

Beni yavaşlat Tanrım.
Yüreğimin atışlarını düşüncemin sakinliğiyle rahatlat.
Zamanın sonsuz görüntüsüyle hızımı azalt!
Bana güncel kargaşanın ortasında,
Tepelerin ölümsüz sakinliğini ver.

Bir çiçeğe bakmayı,
Eski bir dostla sohbet etmeyi
Ya da yeni bir dost edinmeyi,
Yolunu kaybetmiş bir köpeği okşamayı,
Ağ yapan bir örümceği izlemeyi,
Bir çocuğa gülümsemeyi,
İyi bir kitaptan birkaç satır okumayı ve
Yarışın daima daha çok hız için olmadığını
Anımsat her gün bana.

Yavaşlat beni Tanrım!
Bana ilham ver.
Köklerimi,
Yaşamın katlanılan değerlerini toprağının
derinliğine göndermek,
Kaderimdeki yıldızlara doğru daha çok
Büyüyebilmek için...
Yavaşlat beni Tanrım.

Herkes evini buldu, benim ev diye sırtımı yasladığım duvar sırtıma yük oldu.
Sevgisizlikten desen değil, ben bütün yaralarımı sevilirken aldım.
Sevgiden mahcubum kime nasıl anlatacağım.

Gelememeyi sen anlat,
Gidememeyi ben anlatıyım.
Gözüm değil gönlüm kaldı
Beklemek değil özlemek yordu.
Hani derler ya;Aşk arafta bir yoldu,
Giden gitti dönen yoktu.

Bir kadın tanıdım.30 küsur yaşlarında.
"18 yaşımı özledim." dedi.
"Ne vardı?" dedim.
"Bir şey yoktu da, olacak sanıyordum." dedi.

Mesela ben çok gülerdim, çok konuşur, saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim.Ama birşeyler oldu sonra, gerçi hep birşeyler olurdu ama ben geç farkettim işte. Bazı konuları aşamadım, bazı şarkıları susturamadım, bazı cümleleri unutamadım ve kalbimi yaşanmışlıklardan arıtamadım. Birileri uzun uzun birşeyler anlatıp durdu ama cevap veremedim hiç birine. Çok şey sayıkladım ama kimse anlamaya çalışmadı. Sonra sustum. Hep öyle olur ya zaten.

Ben bu aynadaki kadını çok sevmeye başladım.
Birkaç sıkıntısı var ama halledicez.
Emek emek büyüttüm zor oldu ama çok iyi oldu.