Astrea’nın gözyaşları düşer: Papatyalar açar

seslendi yaprak veda ederken dalına
beni unutma
ben her bahar senleyim
senin yüzlercesine sahip olmana rağmen..
benim farkında olmamana rağmen...
ben sana inat yeşericeğim yine...

Pencereye dokundum, soğuktu — sanki biri beni anlıyormuş gibi.
Bir kelime istedim, içime sığacak bir ses, gelmedi.
Çay soğudu, defterin kenarı kıvrıldı, ama kimse fark etmedi beni.
Kalabalığın ortasında değil, kendi içimde kayboldum.
Yalnızlık değil bu, daha çok unutulmuş bir ismin sessiz çırpınışı.

Kırıldım evet,
ama küfür etmeden de dimdik yürüdüm rüzgâra.
Çünkü içimde hâlâ,
yalnızlığa inat bir bahar direnir.

Ve sabah oluyor…
sanki hiçbir şey olmamış gibi
rujunu sürüyor,
aynaya bakıp gülümsüyor —
çünkü bazı kadınlar
hüznü kimseye fark ettirmeden
en şık elbiseleri gibi taşıyor.

En çok üzen ne biliyor musun
Nir gün gelecek farklı pencerelerde farklı hayatlar yaşarken birbirimize rast geleceğiz.

Ve en kötüsü…
Bir zamanlar saatlerce konuşabildiğin birine, gün gelicek yabancı gibi bakıcaz.
Tanıyacağız ama dokunamıyacağız
Biliceğiz ama dönemiycez
İşte göz kaçırmak biraz bundan olucak;
karşındaki insanı değil, içimizde hâlâ yaşayan geçmişi görmemek için.

EBS
26.05.26
08.46